Zajączkowice
żródło:Wikipedia Wieś występuje już w dokumencie z 1335[1]. Wg Jana Długosza w połowie XV w. Zajączkowice należały do prebendy sandomierskiej i miały 6 półłanów, z których płacono pół grzywny czynszu, 3 dni w roku odrabiano własnym pługiem i oddawano 2 kapłony, 30 jaj i 2 korce owsa miarą waśniowską[1]. Przydrożna figura św. Jana NepomucenaBył tu jeden zagrodnik z rolą, który odrabiał 1 dzień w tygodniu pieszo[1]. Dwór i folwark oddawały do Waśniowa dziesięcinę o wartości dwóch grzywien[1]. Wszystkie role kmiece oddawały dziesięcinę o wartości 7 grzywien opactwu w Wąchocku[1]. Od trzech sadzawek i młyna płacono czynsz w wysokości 1 grzywny[1]. Według rejestru poborowego powiatu sandomierskiego z 1578 wieś była własnością kanonii sandomierskiej i miała 8 osad, 5½ łanów, 2 zagrodników z rolą, 5 komorników, 6 biednych i 1 rzemieślnika[1]. W 1827 Zajączkowice miały 17 domów i 127 mieszkańców[1]. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego z lat 80. XIX wieku podaje, że było tutaj 20 domów, 179 mieszkańców, 309 mórg ziemi dworskiej i 109 ziemi włościańskiej[1]. W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego